Gül âteş gülbün âteş gülşen âteş cûybâr âteş
Semender-tıynetân-ı aşka bestir lâlezâr ateş. 

(Şeyh Galip)

Burası şuur sahibi vatan âşıklarının sofrası. Bu sofrada kimi zaman dert pişer, kimi zaman sevinç, kimi zaman hüzün, kimi zaman neşe. Ama sofranın olmazsa olmazı, tuzu biberi aşktır, muhabbettir. Bu sofrada gönülleri bir arada tutan gönüllerin birliğidir. Yenilenin önemi yoktur bu sofrada. Mühim olan sofradakini dert de olsa, sevinç de olsa paylaşmaktır. Çok şükür ki paylaşıyoruz.

            Bu sofranın aşı "ocak"ta pişer. Bu sofradakiler ocağın ateşini gönüllerindeki ateşle, gönüllerindeki ateşi ocağın ateşiyle tutuştururlar. Bu ocak öyle bir ocaktır ki; isi, dumanı olmaz.

Hiç dûdmân-ı meykededen gayrı Nabiyâ
            Bezm-i cihânda var mı bir âteş ki dûdu yok.  

(Nâbî)

           Bu sofranın etrafında hilâl olup diz kıranlar ateşten gömlekler giyen gönlü Ergenekon'dan ateşlilerdir. Onlar, adlarına "ülkücü" denildiği günden beri ateşten gömlek giydiklerini bilirler. Bu ateş onları yakar, yakar ama kül etmez. Onlar yandıkça ocağın ateşi artar, ocağın ateşi arttıkça da onlar artar.

           Burada yanan ocağı hepimiz görüyoruz. Sizce bu ocak söner mi? Söner diyen varsa her ülkücü olduğu yerden yüreğindeki ateşle şöyle haykırmalıdır: “Ben varken sönmeyecektir!”  

Bir tek yürekte, bir tek kıvılcım olduğu müddetçe Nizam-ı Âlem, İlâ-yı Kelimetullah davamız devam edecektir.

           Ocağımıza halel getirirsek; gök girsin, kızıl çıksın!

Ülkücüyüm; çünkü Allah beni Müslüman ve Türk olarak yarattı.

Ülkücülük, benim yüce yaradana şükrümdür.  

Arslan KURTALP