MİT üzerinden başlatılan kavga için pek çok yorum yapılıyor. Belki haklılık payı olabilir, ancak konunun bölgesel ve uluslararası planlarla birlikte değerlendirilmesinde fayda var.

Ortadoğu Bölgesi giderek ısınıyor. İran ve Suriye ikilisinin karşısında İsrail, ABD, İngiltere ve onların gönüllü yardakçıları saf tuttu. İran’ın nükleer kapasitesini geliştirmesini önlemek üzere bahar aylarında İsrail’in (tabii ABD başta olmak üzere müttefiklerinin desteği ile) İran’a saldıracağı iddiaları güç kazanıyor.

Böyle bir saldırı bölgeyi ateşe çevirir. İran, başta İsrail olmak üzere ona yardım ettiğine inandığı tüm ülkelere saldıracak.

Kavga sadece nükleer silahla sınırlı değil. İran’ın liderliğini yaptığı Şii yayılmacılığını önlemek üzere bölgede bir Sünni ittifakı oluşturulmaya çalışılıyor. Bunun için Suriye yönetiminin bir şekilde yıkılması gerekiyor.

Bölgenin BOP ve küreselleşme kapsamında mutlaka askeri seçeneklerle dizayn edilmesi gerekiyor. Çünkü İran gibi binlerce yıllık devlet geleneği olan, kararlı, mücareleci bir devleti içten yıkmak, karıştırmak o kadar kolay değildir.

Askeri seçenekte İsrail başrolü oynayacak. Ancak İsrail’i destekleyecek, gerekitğinde koruyacak bir güce daha ihtiyaç var. Bu güç, Sünni olmalı, bölgede askeri anlamda etkili olmalı. Yani Türkiye olmalı.

Bugüne kadar AKP hükümeti pek çok yanlış yaptı. Ancak İran-Suriye batağına girmek istemiyor. Her ne kadar Suriye konusunda sert açıklamalar yapsa da, dikkat edilirse eskisi gibi, “sabrımız taştı” filan demiyor. Gerçi, “sabrın taşarsa ne yaparsın?” sorusu karşısında cevap veremedi ama, nihayet önündeki batağı gördü.

Bu öyle bir batak ki, Türkiye’nin yanısıra AKP iktidarını da yutacak.

AKP iktidarı bu gerçeği görünce askeri seçenek dışındaki seçeneklere yöneldi. Ama unuttuğu, gözden kaçırdığı bir gerçek vardı. Küresel oyun kurucular karar vermişti. İran ve Suriye bir şekilde askeri yöntemlerle etkisizleştirilecek ve Türkiye de bu batağa çekilecektir. Yani Türkiye’nin ve iktidarın kaçarı yok.

Ve stratejik kurumlar içindeki “kuş yumurtaları” harekete geçirildi.

MİT’in Oslo görüşmelerinin sızdırılması ile başladı operasyon. Ardından MİT’in bazı operasyonlarda KCK ile içli-dışlı olduğu deşifre edildi.

Kafalar karıştırıldı. Ama bu kavga öyle bir kurgulanmıştı ki, herkes yara aldı, gücü kırıldı ama kimse kazanamadı.

AKP iktidarı yara aldı. İlk kez kendi çıkarmadığı krizle nasıl darmadağın olduğu ortaya çıkarıldı.

Cemaat yara aldı. Ülkede AKP ile önce güç paylaşımına, ardından güç kavgasına girdiği, Türkiye’nin dönüştürülmesinde belirleyici konumda bulunduğu, bazı stratejik kurumlarda etkin olduğu iddiaları güç kazandı.

MİT yara aldı. İktidarın politikalarını uygularken suçüstü yakalanma psikolojisi içine girdi. Oslo’da PKK ile kurulan temas bir görüşme mi, istihbarat faaliyeti mi? Eğer görüşme ise, bu devletin, “pes ettim. Seni yenemedim. Pazarlık yapmayı kabul ediyorum” demektir. Ki, koca bir ülkenin bittiğinin resmidir. Kimse ne olduğunu açıklayamıyor.

Türk Silahlı Kuvvetleri zaten bir anlamda tasfiye edilmiş gibi.

Yani Türkiye Cumhuriyeti Devleti darmadağın edildi.

Ortadoğu’nun cehenneme çevrilme arefesinde devletin dağıtılması kimin işine gelir dersiniz?

Ve AKP hükümeti, “Ortadoğu batağına girmeyeceğim” demeye devam ederse, acaba başına daha neler getirilebilir dersiniz?

Son bir not: Eğer devletin savunma mekanizmalarını teker teker ortadan kaldırırsanız, gün gelir başınız derde girdiğinde yanınızda kimseyi bulamazsınız…